نگاهمون به شماست و راهی که رفتیم منتظر قدم هاتونه...

ما که رفتیم

ولی زنده ایم و برای هدایت هستیم و هر کسی رو که خدا بخواد هدایت می کنه

نگاهمون به شماست

و راهی که رفتیم منتظر قدم هاتونه...

یا علی...

@khadem_shohda

خــــادم الــشهــــدا

ما سینه زنان، در غم دیدار دمشقیم

ما سینه زنان، در غم دیدار دمشقیم

شوریده بازار علمدار دمشقیم

با خون جگر در وسط سینه نوشتیم

تا کرببلا هست، گرفتار دمشقیم

هم شیعه طوفان زده فاطمه هستیم

هم شیعه گریان و عزادار دمشقیم

ما را بنویسید مسلمان اباالفضل

ما را بپذیرید، که تبدار دمشقیم

تا زینبیه فاصله داریم اگر چه

همسایه دیوار به دیوار دمشقیم

آب و گل ما را ز همین خاک سرشتند

پس تا اَبدُالدَّهر، بدهکار دمشقیم

شمشیر دفاع از حرم، این اشک روان است

از روز ازل چشم گوهربار دمشقیم

هر جا که حرم هست، یقیناً خبری هست

تا کرببلا هست، مرا چشم تری هست...

@khadem_shohda

خــــادم الــشهــــدا

نشر معارف شهدا در تلگرام.

زندگے همش شوخیہ..

شهیدصادق عدالت اڪبرے

اهل خرید ڪادوهاے بے مناسبت و سورپرایز ڪردن بود . مناسبت ها رو خیلے خوب یادش میموند..

گاهے گلہ میڪردن بسہ شوخے یڪم جدے باش. میگفت: زندگے همش شوخیہ..

خــــــــادم الـشــهداء

@khadem_shohda

محمودرضا؛ چی گذشته بین تو و اون شهید گمنام داداش..

نوشته های محمد جواد 

تعریف میکرد که:

خبر آوردن که دارن شهید گمنام میارن تا همینجا خاکش کنن،

محمود دیگه آروم و قرار نداشت،پیگیر برنامه و هیئت و شب وداع و ....

خلاصه حسابی مایه گذاشته بود.

شب قبل از اینکه شهید رو بیارن قدم زنون رفتم سمت جایی که قرار بود شهید رو اونجا دفن کنن،

دیدم محمودرضا و مهدی دارن قبر و میکنن و آماده میکنن،تنهایی،هیچ کس نبود...

بعد از اینکه شهید رو آوردن، زیارت عاشورای بالای سر شهید رو اکبر با اون صدای نازش خوند.

(پرسیدم کدوم اکبر؟

گفت: اکبر شهریاری خودمون...)

چند ماهی گذشت.... محمودرضا از پیشمون رفته بود که یه روز دیدم اومد پیشم.

گفت میتونی با مسئولا صحبت کنی میخوام سنگ قبر شهید گمنام رو من بخرم و بیارم.

گفتم چرا تو؟

گفتش: آخه نذر دارم...

بالاخره یه سنگ قبر کوچولوی سفید و ساده تهیه کرد و روش داده بود تاریخ خاکسپاری رو حک کرده بودن و نوشته بودن:

شهید گمنام

محل شهادت: جزیره مجنون...

میگفت زیر تابوت محمودرضا رو گرفته بودم و تو حال و هوای خودم بودم که یهو یاد شهید گمنام و سنگ قبر و نذر محمود افتادم...

یه نگاه به تابوتش کردم و زیر لب گفتم:

محمود جان نذرت قبول...

میگفت این روزا همش به یاد محمودم، میدونی چرا؟

گفتم خب نه دقیقا!

گفت: امروز پدر و مادر شهید گمنام رو پیدا کردن...

گفت میخوان بیان و پسرشون رو بعد از سالها ببینن و با خودشون ببرن شهرشون...

با خودم میگم:

محمودرضا؛ چی گذشته بین تو و اون شهید گمنام داداش..

کانال آرشیو آقا محمود رضا

Archive

قصه زندگی شهید مدافع مجید محمدی

حماسه بانو:خانم محمدی،شیوه تربیتی شهید در مورد بچه ها چطور بود؟

همسر شهید: رابطه اش با بچه ها دوستانه بود. حتی با دخترش که 12 ساله ش هست، مینشست و درباره مشکلاتش صحبت میکرد. ریحانه همیشه میگه وقتی بابام با من صحبت میکرد احساس میکردم خیلی بزرگم و میفهمم. به بچه ها شخصیت میداد. باهاشون مشورت میکرد. محسن  23 ساله ش هست، همیشه میگه بابام با اینکه خودش اینقدر دانا بود ولی همیشه در کارها از ما نظر میخواست. چون خودش استاد دانشگاه بود و با جوانها ارتباط داشت و با اونا صمیمی بود میدونست روحیه بچه ها چطور هست.

اگه قرار بود ماموریتی بره و یه مدت نبود،بجاش  برا بچه ها بیخبر،یه سفرتفریحی میگذاشت و غافلگیرشون میکرد.

مراقب رفت وامد بچه ها و انتخاب دوست شون بود. وقتی دوستهای پسرا میومدن خونمون، میرفت با اونا گرم میگرفت،چند دقیقه پیششون مینشست. مثل جوونها باهاشون صحبت میکرد. محسن و محمدامین خیلی خوشحال بودن که پدرشون پیش دوستاشون، محبوب هست.

حماسه بانو: امور معنوی و عبادی رو چطور آموزش میدادن؟

همسر شهید: بهیچ وجه اجبار و تندی نبود. و ضمنا همراه با محبت زیاد این تربیت اتفاق می افتاد. ریحانه رو با محبت و نوازش برا نماز بیدار میکرد.

اگه کاهلی در انجام واجبات از بچه ها میدید، غیر مستقیم اقدام میکرد. یا میبردشون بیرون و در بین صحبتهاش، اشاره ای میکرد. یا اگه در تلویزیون سخنرانی بود، صداشون میزد که بیان. بحث در مورد اون مسئله راه می انداخت و از بچه ها نظر میخواست. یا به پسرا میگفت بیاین سرکلاس من در دانشگاه بشینین. بچه ها گاهی میرفتن. خیلی خوششون میومد. یعنی هیچ وقت مستقیم به بچه ها تذکر نمیداد.حتی هیچ وقت جلو من به بچه ها تذکر نمیداد. شخصیت بچه ها رو حفظ میکرد. 

در مورد پوشش به بچه ها با مهربونی نصیحت میکرد ولی اگه بچه ها گاهی قبول نمیکردن، مجید اصلا سماجت نمیکرد و برخورد تند نمیکرد.

مثلا برا ریحانه با هم میرفتیم خرید. بهترین لباس مهمونی رو میخرید. برا مهمونی زنونه حتی لباس ازاد براش میخرید. که اونجا نیازهاش برآورده بشه. خیلی خوب برخورد میکرد. این جوری خود ریحانه در مهمانی که مرد بود خودش رعایت میکرد. یا مثلا برا خرید که میرفتم بهم میگفت ریحانه رو با خودت ببر تا یاد بگیره با مرد فروشنده چطور باید صحبت کنه. ریحانه منو که میدید، یاد میگرفت. بعضی وقتها کار رو میسپردم به خود ریحانه. میدیدم دقیقا عین خودم، خیلی خشک و رسمی با فروشنده صحبت میکرد. بهیچ وجه خنده و..نبود.

حماسه بانو: توجه شون به شما و بچه ها چطور بود؟

همسر شهید: همسرم مرد مهربونی بود ایشون استاد دانشگاه بودن.هم در اهواز، هم شوشتر. ولی روزی که خونه بودن، در کار خونه خیلی کمک میکردن. اون روز، وقتی من از سرکار میومدم، همه چیز آماده بود. من میرسیدم، سفره آماده و همراه با تزیینات چیده شده بود که من خنده م میگرفت از اون همه تزئینات. 

خیلی مراقب احوال من و بچه ها بود. همیشه سعی میکرد برا روز تولد هامون، حتما مراسم تولد بگیره. 

یه روز از سر کار اومدم، خودم یادم نبود، دیدم برام تولد گرفته،خیلی خوشحال شدم...

حماسه بانو: نگاهشون به مشکلات اجتماعی چطور بود؟

همسر شهید: مجید خودش در بچگی پدرش رو از دست داده بود. برا همین نسبت به ایتام خیلی حساس بود. کافی بود بفهمه یکی پدر یا مادرش رو از دست داده، دیگه حاضر بود همه زندگی ش رو براش بده. واین حس رو از همون دوران نوجوانی داشته. در مراسم ختمش دیدم یه خانمی خیلی بی تابی میکنه. من خیلی تعجب کردم. ازش علت رو پرسیدم. برام تعریف کرد و گفت ما وقتی بچه بودیم پیش عمو مجید زندگی میکردیم. من پدرم رو از دست داده بودم. یه روز بهانه لباس عروس بچه گونه گرفته بودم و خیلی گریه میکردم. عمو مجید که اون موقع یه جوان  بود، وقتی جریان رو فهمید،رفت همه پول توجیبی هاش رو آورد داد مادر من، گفت برا بچه لباس عروس بخرید...

حماسه بانو: از حالات معنوی ایشون برامون میگید؟

همسر شهید: من نمازهاش رو خیلی دوست داشتم. واقعا لذت میبردم. میرفتم پشت سرش می ایستادم که بهش اقتدا کنم. مخالفت میکرد. میگفت صلاحیت نداره. ولی من قبولش داشتم. اقتدا میکردم. این یکسال اخیر که دیگه اصلا خیلی حال و هواش عوض شده بود. شبها تو نماز شب خیلی گریه میکرد. اصلا دیگه زیاد نمیخوابید. همش عبادت میکرد. من بهش میگفتم مجید تو عاشق شدی..عاشق خدا..میخندید...

حماسه بانو: چطور شد که تصمیم گرفتن برن سوریه؟

همسر شهید: خب ایشون جانباز دوران دفاع مقدس بودن و از دوستان شهید مختاربند و کجباف. بعد از شهادت اون دو عزیز، دیگه مجید، حال خودش نبود. بهش میگفتم مجید، تو تغییر کردی....اصلا آروم شده بود. تو خودش بود.اخبار سوریه رو دنبال میکرد.روز تاسوعا و عاشورا خیلی بیقراری میکرد. وقتی حرم حضرت زینب رو تلویزیون نشان داد، بلند بلند گریه میکرد، میگفت من لیاقت ندارم که برم حرم. میگفت من حتما یه عیبی دارم که حضرت منو قبول نمیکنه. فقط با ریختن خونم ، پاک میشم...دو سال پیگیری کرد تا بالاخره آذر 94 اعزام شد.

هم رزماش تعریف کردن برامون، میگفتن:" حاجی چون از همه مون بزرگتر بودن، واقعا مثل پدر با ما رفتار میکردن. شبها اصلا نمیخوابیدن. همه کارای سنگر رو ایشون میکردن. سنگر همیشه تمیز و مرتب بود. کفش هامون رو واکس میزدن. غذا برامون درست میکردن..حتی مراقب سر و وضع ظاهری بچه ها بودن. سر بچه ها رو اصلاح میکردن..." خیلی بچه ها دوستش داشتن.

خودش هم البته دست به قلم بود. یه سری خاطرات هست که خودش نوشته. هم نامه برامون نوشته و هم خاطرات. نوشته بود که :" هفته اخر بهمون گفتن یه عملیات دیگه مونده ولی شما اگه میخواید میتونید برگردید ایران. رفتم یه گوشه ای نشستم و به یاد همسرم و بچه ها گریه کردم. با خودم گفتم باید برگردم. ریحانه هنوز بچه هست. تو همین فکر بودم که یه لحظه به خودم اومدم و یاد شب عاشورا افتادم که امام به یارانش اجازه ی برگشتن داد. از خودم خجالت کشیدم. گریه کردم. پا شدم نمازم رو خوندم و رفتم گفتم نه من میمونم ." که دیگه در همون عملیات شهید شدن.

حماسه بانو: یعنی چه تاریخی؟ شما چطور متوجه شدید؟

همسر شهید: 19 بهمن شهید شدن. ولی چون پیکرشون اونجا مونده بود به ما دیرتر گفتن. من سرکار بودم که برادرم بهم خبر داد برم خونه. از سپاه اومده بودن. وارد که شدم دلم لرزید. محسن اومد جلوم گفت میگن بابا زخمی شده..ولی بعد گفتن شهید شده و پیکرشون رو آوردن و در همون شوشتر مراسم خاکسپاری انجام شد.

https://telegram.me/joinchat/B0bupz1QIYZDQntEl0ChxA

خواهران مدافع حرم 

http://8pic.ir/images/j0zkvwrupt5zvshb67g8.jpg

افتخارم فقط این است که سرباز رهبربوده وخواهم بود

افتخارم فقط این است که سرباز رهبربوده وخواهم بود

پلاکی که دردست دارم،مدال افتخارمن بوده که ازدست ولایت گرفته وآن را هرگز فراموش نخواهم کرد.

 جانباز مدافع حرم امیرجباری

خادم  الشهدا

@khadem_shohda

شهید سیدمحمدحسینی لوشاب فاطمیون

شهید سید محمد حسینی لوشاب

تاریخ ولادت :1 شهریور 1351

تاریخ شهادت: 12 اسفند 1393

مزارش در گلزارشهدای بهشت رضا مشهد مقدس می باشد.

لشکر فاطمیون 

@sh_fatemi

شهید مجتبی عبدالهی فاطمیون

شهید مجتبی عبدالهی 

تاریخ ولادت :  1369

تاریخ شهادت : 6 بهمن 1393

مزارش در گلزارشهدای بهشت رضا مشهد مقدس می باشد.

لشکر فاطمیون 

@sh_fatemi

قرارهای عاشقانه زیاد ی هست..

آن روزها ، این روزها....

قرارهای عاشقانه زیاد ی هست...

قرارهایی که

پر از بی قراریست...

یا نامه اش می آمد، می آید...

یا جنازه اش

یا هیچ کدام

هیچ...کدام...

خــــــــادم الـشــهداء

@khadem_shohda

خصوصیت اخلاقی شهید علی امرایی

شهید مدافع حرم علی امرایی

خصوصیات جالب علی این بود که با هر رده سنی ای ارتباط میگرفت. همیشه صحبت هاش تو مراسما و مجالس مختلف بین کودکان ونوجوانان، تعریف وتمجید از شهدا بود.به زبون خودشون، به اندازه فهمشون از شهدا و ارزشها وهدف هاشون میگفت.

علی میگفت تمام دارایی که متعلق به خودم می باشد در راه ارباب بی کفن سید الشهداء(ع) خرج کنید. 

خودش هم مثل ارباب بی کفنش چیزی از پیکرش باقی نماند.

همیشه زیارت عاشورا کنار قبور شهدای گمنام شهرری تو  میدون نماز،برگزار میکرد. باصداش غوغا به پا میکرد. 

علی عادت داشت این بود که همیشه به خانواده های شهدا سرمیزد. به دیدنشون میرفت ودیگران رو هم به این کار تشویق میکرد.

کانال شهید @shahid_ali_amraee

شهادت۹۴/۴/۱

بانک اطلاعات شهدای مدافع حــــــرم

@Shohadaye_Modafe_Haram